روایت زرین دستان ایران

گاهی باارزش‌ترین گنجینه‌های یک سرزمین، توی موزه‌ها یا گاوصندوق‌ها نیستند… توی دست‌های آدم‌هایی زندگی می‌کنند که عمرشان را صرف آفریدن کرده‌اند.
طلا از دل زمین به دست می‌آید… اما اعتبار یک استاد، از دل سال‌های زندگی. از روزهایی که توی سکوت یک کارگاه گذشته… از شکست‌هایی که پشت سر گذاشته و دوباره از نو شروع کرده… از ممارست، تعهد، جوانمردی، صداقت و عشقی که هیچ‌وقت با معیارهای بازار قابل اندازه‌گیری نیست.
اون چیزی که امروز به شکل یک اثر هنری می‌بینیم، حاصل یک لحظه الهام نیست… پشت هر اثر، سال‌ها آموختن، ساختن، آزمودن و وفادار ماندن به اصالت این حرفه قرار دارد.
ما باور داریم سرمایه واقعی صنعت طلا و جواهر ایران، قبل از هر چیز، خودِ آدم‌ها هستند. انسان‌هایی که اعتبار این هنر ـ صنعت را با زندگی‌شان ساخته‌اند.
هر استاد، یک کتاب نانوشته است… هر خاطره، سندی از گذشته این سرزمین… و هر تجربه، چراغ راه آیندگان.
این استادان، تاریخ شفاهی صنعت طلا و جواهر ایران‌اند؛ گنجینه‌هایی یگانه و تکرارنشدنی که اگر امروز روایتشان نکنیم، فردا بخشی از حافظه این صنعت برای همیشه خاموش می‌شود.
همین باور، سال ۱۳۸۰، یک ایده را در ذهن من شکل داد…
ایده ثبت و روایت زندگی، اندیشه، منش و مسیر حرفه‌ای استادان و پیشکسوتان صنعت طلا و جواهر ایران؛ در روزگاری که هنوز کسی به مستندسازی تخصصی از انسان‌های این هنر ـ صنعت فکر نمی‌کرد. دقیقا دو‌سال بعد از چاپ و انتشار نخستین مجله تخصصی هنر صنعت طلا و جواهر ایران .
سال‌ها پژوهش، همراهی با استادان، سفر، گفت‌وگو و ثبت تجربه‌ها، این ایده را به مجموعه مستند «زرین‌دستان ایران» رساند؛ روایتی که انسان را در مرکز تصویر قرار داد، چون باور داشتیم پیش از هر اثر ماندگار، یک انسان ماندگار ایستاده است.
«زرین‌دستان ایران» فقط اسم یک مجموعه مستند نیست؛ آغاز یک جریان فرهنگی است برای ثبت هویت، تجربه، اخلاق حرفه‌ای و تاریخ زنده صنعت طلا و جواهر ایران.
این عنوان، این ایده، این شیوه روایت و هویت فرهنگی آن، اثری ثبت‌شده و متعلق به گروه نشریات تخصصی طلا و جواهر ایران است و هرگونه استفاده از نام، ایده یا هویت این پروژه، خارج از چارچوب قانونی و بدون مجوز، نقض حقوق مادی و معنوی این اثر و خاستگاه آن خواهد بود.
رسالت «زرین‌دستان ایران»، پاسداشت میراث زنده صنعت طلا و جواهر ایران، ثبت تاریخ شفاهی استادان، معرفی الگوهای اصیل این حرفه و همراهی با توسعه پایدار این هنر ـ صنعت است؛ چون باور داریم آینده، بیشتر از آنکه آثار امروز را به خاطر بسپارد، انسان‌هایی را به یاد خواهد آورد که با دستانشان فرهنگ آفریدند.
ما باور داریم تمدن‌ها با ساختمان‌هایشان ماندگار نمی‌شوند… با انسان‌هایی ماندگار می‌شوند که زندگی‌شان را وقف آفرینش کرده‌اند.
این روایت، ادای احترام به همین انسان‌هاست…
و تا وقتی دستی برای آفریدن و داستانی برای روایت باقی.
باشد، «زرین‌دستان ایران» هم ادامه خواهد داشت.